บทที่ 1572 กล้าหาญรับผิดชอบ

"ต้องจัดการให้เด็ดขาดจริงๆ นั่นแหละ"

สือถังจือกวาดสายตาอ่านบันทึกการสอบปากคำผ่านๆ แล้วโยนแหมะลงบนโต๊ะกระจก หันไปปั้นหน้าขรึมใส่หลิวเกินไหล "ใครให้อำนาจลูกไปจับคนซี้ซั้วแบบนี้ฮะ"

นี่กะจะเล่นละครคู่กันอีกแล้วสินะ?

งั้นผมก็ต้องแสดงให้เนียนๆ หน่อย จะได้ไม่โดนจับโป๊ะ

"ผมไม่ได้จับพวกเขานะครับ แค่เชิญมาช่วยให้ปากคำที่สถานีตำรวจเฉยๆ พ่อบุญธรรมวางใจได้เลย ผมไม่ได้แตะต้องตัวพวกเขาสักนิด สอบปากคำเสร็จก็ปล่อยตัวกลับไปแล้ว ป่านนี้คงใกล้จะถึงบ้านกันแล้วล่ะครับ" หลิวเกินไหลจงใจถลกแขนเสื้อขึ้น แล้วก้มดูนาฬิกาข้อมือประกอบ