บทที่ 1592 ไอ้หมอนี่มีพิรุธ

"พ่อ มาทำอะไรที่นี่เหรอครับ" หยางฟานเอ่ยทักทายผู้เป็นพ่อพลางยืดอกอย่างภาคภูมิใจ

"พ่อมาทำงานน่ะ มีอะไรค่อยกลับไปคุยกันที่บ้านนะ" ปากก็พูดไปอย่างนั้นแหละ แต่แววตาของหัวหน้าเขตหยางกลับฉายแววปลาบปลื้มใจอย่างเห็นได้ชัด ก็แหงล่ะ ท่าทางยืนตรงอกผายไหล่ผึ่งของหยางฟานมันดูเข้าท่าเข้าทางไม่เบาเลยนี่นา

"อ้อ ครับ" หยางฟานรับคำสั้นๆ แล้วถอยมายืนข้างหลิวเกินไหล ตอนนี้พนักงานหลิวเกินไหลออกมายืนเคียงข้างโจวฉี่หมิงแล้ว แต่ก็จงใจถอยหลังไปครึ่งก้าว แล้วอาศัยจังหวะที่หัวหน้าเขตหยางมองมา แอบยัดไฟแช็กใส่มือโจวฉี่หมิง

"สวัสดีครับ หัวหน้าเขตหยาง" พอเห็นหัวหน้าเขตหยางหันมามอง หลิวเกินไหลก็รีบยืนตรงทำวันทยหัตถ์ทันที ท่าทางเป๊ะปังยิ่งกว่าหยางฟานซะอีก

"เธอกับหยางฟานเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกันนี่นา เรียกฉันว่าคุณลุงหยางเถอะ!" หัวหน้าเขตหยางยิ้มแย้มแจ่มใส