บทที่ 1620 ปิดหูขโมยกระดิ่ง

"เดี๋ยวฉันจะเล่านิทานให้ฟังเรื่องนึงนะ" หลิวเกินไหลดีดก้นบุหรี่ทิ้ง เอาปลายเท้าขยี้เบาๆ "กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชายหนุ่มคนหนึ่ง เก่งกาจมีความสามารถรอบด้านเหมือนแกนี่แหละ เขาแต่งงานกับลูกสาวของข้าราชการระดับสูง แล้วก็ถูกพ่อตาดึงตัวไปทำงานในหน่วยงานดีๆ แต่เชื่อมั้ยว่าเขาทำงานงกๆ อยู่เป็นสิบๆ ปี ตำแหน่งก็ย่ำอยู่กับที่ ไม่ได้เลื่อนขั้นไปไหนเลย เป็นแค่พนักงานระดับล่างต๊อกต๋อยมาตลอดชีวิต รู้ไหมว่าทำไม"

"ทำไมล่ะ" ฉินเฟิ่งเผลอถามสวนกลับไปโดยอัตโนมัติ อาจจะเพราะรู้สึกว่าเรื่องราวมันช่างคลับคล้ายคลับคลากับตัวเองเหลือเกิน

"ต่อมา มีคนไปถามข้าราชการระดับสูงคนนั้นว่า ผู้ชายคนนั้นก็เป็นลูกเขยท่านแท้ๆ ทำไมท่านถึงคอยกดหัวเขาไว้ ไม่ยอมให้เขาได้ผุดได้เกิดเลยล่ะ แกทายซิว่าข้าราชการระดับสูงคนนั้นตอบว่ายังไง" หลิวเกินไหลไม่อมพะนำ เฉลยคำตอบให้ฟังทันที ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของฉินเฟิ่ง

"ข้าราชการระดับสูงคนนั้นตอบว่า ฉันรู้สันดานลูกเขยฉันดีว่ามันแต่งงานกับลูกสาวฉันเพื่ออะไร แกคิดว่าถ้าฉันดันมันขึ้นไปอยู่ตำแหน่งสูงๆ มีอำนาจล้นมือแล้ว มันยังจะเห็นหัวลูกสาวฉัน ยังจะทำดีกับลูกสาวฉันอยู่อีกเหรอ? มีแต่ต้องกดหัวมันให้จมดิน ให้อยู่ในจุดที่ต่ำต้อยที่สุดนั่นแหละ มันถึงจะเจียมเนื้อเจียมตัว ไม่กล้าหืออือ ลูกสาวฉันถึงจะใช้ชีวิตบั้นปลายได้อย่างสงบสุขไร้กังวลไงล่ะ"

ฉินเฟิ่งฟังจบก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ นั่งเหม่อมองหลิวเกินไหลตาค้าง ทำอะไรไม่ถูกไปพักใหญ่เลยทีเดียว