บทที่ 1622 หลี่หู่ผู้น่าสงสาร

หลิวเกินไหลทนฝืนถ่างตารอจนตาเฒ่าหลิวกับชาวหมู่บ้านกลับถึงหมู่บ้านไม่ไหวก็เผลอหลับไปซะก่อน

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากจะรอ แต่ร่างกายมันรับไม่ไหวจริงๆ

เมื่อคืนได้นอนไปแค่สองสามชั่วโมง พอตื่นมาตอนเช้าหลิวเกินไหลก็เลยรู้สึกอ่อนเพลียไม่มีแรง ตอนออกไปเดินตรวจตราก็เดินเหม่อลอยเหมือนศพเดินได้

ผิดกับหยางฟานและฉือเหวินปินที่เดินประกบคู่คุยกันจ้อไม่หยุดปาก

ใครบอกว่าผู้หญิงสองคนอยู่ด้วยกันเท่ากับเป็ดพันตัว ผู้ชายสองคนอยู่ด้วยกันมันก็ส่งเสียงหนวกหูเหมือนเป็ดพันตัวได้เหมือนกันนั่นแหละ