บทที่ 1635 มือเก๋ารับหน้าเสื่อ

วุ่นวายกันอยู่หลายรอบ ตอนที่พวกเขายกขบวนกลับมาที่โรงงานเคมีอีกครั้ง ก็ประจวบเหมาะกับช่วงเวลาพักเที่ยงพอดี เสียงหวานหยดย้อยของซูเหมิงดังแว่วมาจากลำโพงอีกครั้ง

เสียงนี้น่ะดีทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคือไม่มีความฮึกเหิมเลยสักนิด

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะคนอื่นได้พักกินข้าวกันหมด แต่ซูเหมิงยังต้องนั่งทำงานอยู่ ก็เลยรู้สึกไม่พอใจหรือเปล่า

จากเลขาประธานกรรมการต้องตกระกำลำบากมาเป็นแค่ผู้ประกาศข่าว ความแตกต่างมันก็ออกจะมากไปหน่อย

ช่วงเช้าเพิ่งจะมาไปรอบนึง ตอนเที่ยงก็มาอีก ถึงแม้คุณลุงยามจะประหลาดใจ แต่ก็ไม่กล้าขวางทางพวกเขา พอพ้นประตูโรงงานเข้ามา รถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างทั้งสองคันก็แยกย้ายกันไปคนละทาง