บทที่ 1637 รุกฆาตต้อนให้จนมุม

"ผมเดาว่าเซี่ยซิงชูคงไม่ได้เล่าเรื่องในอดีตของเขาให้คุณฟังใช่ไหม"

หลิวเกินไหลจุดบุหรี่สูบ พูดด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ "ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจะเป็นคนเล่าให้คุณฟังเอง

เซี่ยซิงชูกับภรรยาน้อยของสือเฟยเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ทั้งสองคนเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็กแถมยังใจตรงกันด้วย น่าเสียดายที่สุดท้ายก็ไม่ได้ลงเอยกัน

ลูกพี่ลูกน้องสาวต้องไปเป็นภรรยาน้อยให้คนอื่น ส่วนเซี่ยซิงชูก็กลายมาเป็นคนงานในโรงงานของสามีเธอ

เซี่ยซิงชูยังคงคิดถึงลูกพี่ลูกน้องคนนั้นอยู่ตลอด อยากจะหาของขวัญไปมอบให้เธอ แต่ลำพังแค่คนงานธรรมดาๆ คนหนึ่งจะมีเงินสักเท่าไหร่กันล่ะ ของแพงๆ ก็ซื้อไม่ไหว ของถูกๆ ก็ดูไม่สมเกียรติ คิดไปคิดมา สุดท้ายก็เลยตัดสินใจซื้อรองเท้าปักลายดอกไม้ให้เธอคู่หนึ่ง