บทที่ 1642 หลักฐานมัดตัวแน่นหนา

"คุณพูดมาสิ พูดมาสิ..."

ซูเหมิงหมกมุ่นจมดิ่งอยู่กับความคิดของตัวเองจนถอนตัวไม่ขึ้น ภาพหญิงสาวสวยหยดย้อยร้องไห้สะอึกสะอื้นน้ำตานองหน้า ช่างเป็นภาพที่ใครเห็นก็ต้องรู้สึกสงสารจับใจ ใครได้ยินก็ต้องรู้สึกเศร้าสลดตามไปด้วย

"จะให้พูดอะไรอีกฮะ นี่คุณเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ ใช่ไหม ความเยือกเย็นมีสติที่คุณเคยมีมันหายไปไหนหมดฮะ" เซี่ยซิงชูแทบอยากจะพุ่งเข้าไปตบหน้าซูเหมิงสักฉาด หวังจะเรียกสติเธอให้กลับคืนมา

เยือกเย็นมีสติงั้นเหรอ

ของพรรค์นั้นมันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ