ตอนที่ 1677
บทที่ 1677 นี่แหละที่เรียกว่าความฉลาด หัดเรียนรู้ไว้ซะบ้างนะ
minibunny · 6,711 ตัวอักษร
พอหยางฟานได้ยินแบบนั้น สองตาก็เป็นประกายวาววับ ถูไม้ถูมือเตรียมพร้อม ลุกลี้ลุกลนอยากจะลุยเต็มแก่
จะตื่นเต้นหาพระแสงอะไร
นี่มันพวกไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำชัดๆ
ฉือเหวินปินดูสุขุมเยือกเย็นกว่าหยางฟานเยอะ เขามองหลิวเกินไหลด้วยสายตาเรียบเฉย แล้วเอ่ยขึ้นมาลอยๆ
"นายคิดจะไปแหย่รังแตนนี้จริงๆ เหรอ"
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น