บทที่ 1697 พายุฝน

การนอนครั้งนี้ หลิวเกินไหลหลับสนิทไปจนถึงช่วงเย็น ไม่ได้ตื่นขึ้นมาเองหรอกนะ แต่ถูกสือเหล่ยบีบจมูกจนหายใจไม่ออกต่างหาก

"ตื่นมากินข้าวได้แล้ว หลับมาทั้งวันแล้วยังจะนอนอยู่อีก แกเป็นหมูหรือไง"

หลิวเกินไหลโมโหสุดๆ แค่จะนอนยังไม่ยอมให้เขาได้พักผ่อนอย่างสงบเลย

หลิวเกินไหลเลิกผ้าห่มผ้าเช็ดตัวที่คลุมหน้าท้องออก ทำหน้ามุ่ยไม่ยอมตอบรับ จนกระทั่งลงจากเตียงและสวมรองเท้าเสร็จ ถึงได้โพล่งขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"พี่พูดผิดแล้ว ฉันไม่ใช่หมูหรอก แต่เป็นน้องชายของหมูต่างหาก"