บทที่ 1711 ตลาดมืด

ทั้งสามคนรออยู่นานกว่าครึ่งชั่วโมง ก็ยังไม่เห็นวี่แววของฉือเหวินปิน หยางฟานกับหลี่หลิงเริ่มหมดความอดทนแล้ว

"พวกเราไปกันเถอะ ไม่ต้องรอแล้ว ซือสยงรองคงไม่มาแล้วล่ะ" หยางฟานเข็นรถจักรยานของเขาออกไป

"ฉันว่าร้อยทั้งร้อย คนที่บ้านของเหวินปินคงไม่ยอมให้เขาออกมาแน่เลย" หลี่หลิงประคองรถจักรยานที่ล้มอยู่ริมถนนขึ้นมาเช่นกัน

"แล้วคนที่บ้านพวกนายยอมให้ออกมาเหรอ" หลิวเกินไหลขึ้นไปนั่งบนรถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้าง

ความคิดของเขาไม่เหมือนกับสองคนนั้น