บทที่ 1714 ไม่ต้องขอบใจฉันหรอก

"หึๆ..." ล่ายจื่อโถวหัวเราะร่วน "คลื่นลูกใหม่ไล่หลังคลื่นลูกเก่าจริงๆ ประมาทนายไม่ได้เลย... เก็บปืนซะ อย่าเอะอะก็เอาเศษเหล็กพวกนี้มาขู่คน"

รู้จักเอาตัวรอดดีนี่

หลิวเกินไหลเสียบปืนพกกลับเข้าซองปืนที่เอวด้านหลังด้วยท่วงท่าที่ดูเท่และสง่างามสุดๆ

"พ่อหนุ่ม" ล่ายจื่อโถวเอ่ยปากอีกครั้ง "ฉันน่ะไม่สะดวกจะยิงปืนหรอก แต่การอยู่ในวงการนักเลงมันก็ต้องมีกฎเกณฑ์ของมัน ถ้าฉันยอมถอยง่ายๆ ต่อไปจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะ"

"เมื่อกี้ที่นายบอกว่า อยากให้ลูกน้องของนายประลองกับลูกน้องฉันดู ฉันว่ามันก็เข้าท่าดีนะ เอาตามที่นายบอกก็แล้วกัน"