บทที่ 1752 นั่นมันก็แค่เดาสุ่มไม่ใช่หรือไง

ภรรยาของต้วนหยุนเถียนไม่ได้มามือเปล่า เธอยังพกขนมและน้ำมาด้วยห่อหนึ่ง

พอเห็นต้วนหยุนเถียน น้ำตาของภรรยาก็ร่วงเผาะ เดินเข้าไปนั่งยองๆ ตรงหน้าเขาสองสามก้าว แล้วป้อนทั้งน้ำและเสบียงแห้งจ่อที่ริมฝีปากของต้วนหยุนเถียน

"เหล่าต้วน คุณกินสักหน่อยเถอะ ร่างกายสำคัญนะ ฮือๆ..."

เป็นห่วงเป็นใยต้วนหยุนเถียนขนาดนี้ สามีภรรยาคู่นี้ก็ถือว่ารักกันด้วยใจจริงทั้งสองฝ่าย

หลิวเกินไหลมองต้วนหยุนเถียนอย่างละเอียดแวบหนึ่ง ตอนที่สอบสวนเขา มัวแต่คิดว่าจะโจมตีจิตใจยังไง เลยไม่ได้สนใจเรื่องอื่นเลย พอตอนนี้มาดูดีๆ ต้วนหยุนเถียนก็ดูซูบผอมซีดเซียวลงไปมากจริงๆ