บทที่ 177: บังอาจเกือบทำให้ข้าต้องขายหน้า ข้าจะขุดหลุมฝังเจ้าให้จมดินเลย!

“ใหญ่ขนาดนี้ครับ” หลิวเกินไหลใช้สองมือทำท่าเป็นวงกลม ขนาดพอๆ กับจานใส่กับข้าวบนตู้เสบียง “เอามาจากบ้านครับ คนที่บ้านทำให้ผม ตอนที่ผมกิน ป้าหลี่กับน้าฟางก็เห็นกันหมด หัวหน้าขบวนชิวครับ ท่านก็เห็นใช่ไหมครับ?”

“อืม” หัวหน้าขบวนชิวพยักหน้า “ใช้แป้งทอดน้ำมันใหญ่ขนาดนี้แลกกุ้งทะเลตัวใหญ่ขนาดนั้นสิบกว่าตัวก็ถือว่าคุ้มค่าอยู่”

เมื่อหัวหน้าขบวนชิวพูดแบบนี้แล้ว ทุกคนก็พากันถอนหายใจในความโชคดีของหลิวเกินไหลอีกครั้ง

“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ควรจะเอากุ้งตัวใหญ่ขนาดนั้นมาตกปลานะ แกนี่มัน…ช่างกล้าใช้จริงๆ” ป้าหลี่ไม่กล้าที่จะพูดว่าหลิวเกินไหลเป็นคนผลาญสมบัติโดยตรง แต่แววตาที่ทั้งรักทั้งชังของนางกลับทรยศนาง

“ป้าหลี่ครับ ท่านนี่มันคำนวณไม่เป็นรึไง?” หลิวเกินไหลชี้ไปที่ปลาเก๋าตัวใหญ่นั้น “กุ้งสิบกว่าตัวนั่นยังไม่ถึงหนึ่งชั่งเลย ปลาเก๋าตัวนี้อย่างน้อยก็ยี่สิบชั่ง ปลาจานแดงหกตัวนี้รวมกันก็มีอีกยี่สิบกว่าชั่ง กุ้งไม่ถึงหนึ่งชั่งแลกปลากว่าสี่สิบชั่ง การค้าที่คุ้มค่าขนาดนี้ จะไปหาที่ไหนได้อีก?”