บทที่ 182: คำสอนของสือถังจือ

“โอ๊ย ข้าลืมปลาตัวนั้นไปได้อย่างไร” หลิ่วเหลียนตบหน้าผากตัวเอง วางตะเกียบลง แล้วก็วิ่งออกไปอย่างรีบร้อน ไม่นานนัก เสียงของนางก็ดังเข้ามาอีกครั้ง

“เกินไหล ช่วยแม่บุญธรรมฝังปลาหน่อย”

“มาแล้วครับ” หลิวเกินไหลวิ่งเตาะแตะออกไป

การที่หลิ่วเหลียนยอมใช้งานเขา แสดงว่าไม่ได้เห็นเขาเป็นคนนอก หลิวเกินไหลดีใจจะตาย!

หลังจากที่แม่ลูกฝังปลาเสร็จกลับมา สือเหล่ยก็กำลังนั่งกินข้าวอยู่แล้ว กับข้าวคำหนึ่งหมั่นโถวคำหนึ่งกินอย่างเอร็ดอร่อย ไม่ได้มีความดัดจริตของนางฟ้าตัวน้อยในยุคหลังเลยแม้แต่น้อย