บทที่ 1820 ลมหนาวเยือกเย็น

"เรื่องนายสนิทกับจางเหอฮวาหรือเปล่าเอาไว้ก่อน แต่เมียนายสนิทกับหัวหน้าแผนกของเธอมากเลยใช่ไหมล่ะ?" หลิวเกินไหลแทงใจดำหนิวเซี่ยงตงตรงๆ

หนิวเซี่ยงตงเงยหน้าขึ้นขวับ ชะงักไปหลายวินาทีเต็มๆ ก่อนจะคำรามลั่น "แกพูดจาเหลวไหล! ไฉ่อวิ๋นตายไปแล้ว แกยังจะสาดโคลนใส่เธออีก แกมีเจตนาอะไรกันแน่? ไปเรียกหัวหน้าของแกมาเลย ฉันจะฟ้องแก!"

"ยังจะห่วงหน้าตาอีกนะ หึๆ..." หลิวเกินไหลหัวเราะเบาๆ "ไม่ต้องมาปิดบังแล้ว หัวหน้าแผนกของพวกนายยอมรับหมดแล้ว ว่าเด็กในท้องเมียนายคือลูกของเขา ตอนนี้เขาก็อยู่ห้องสอบสวนข้างๆ นี่แหละ จะให้ฉันเรียกเขามาเผชิญหน้ากับนายเลยไหม?"

หัวหน้าแผนกอยู่ห้องสอบสวนข้างๆ? หลิวเกินไหล นายนี่ช่างแต่งเรื่องเก่งจริงๆ นายไม่กลัวหรือไงว่าถ้าหนิวเซี่ยงตงยอมเผชิญหน้าจริงๆ แล้วนายจะไปเรียกคนมาไม่ได้?

จางฉางเหอจดบันทึกยิกๆ ไปพลาง แอบลุ้นจนเหงื่อตกไปพลาง ความกังวลของเขาเป็นเรื่องคิดมากไปเองล้วนๆ อย่าว่าแต่หนิวเซี่ยงตงไม่มีความกล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับหัวหน้าแผนกเลย ต่อให้กล้า หลิวเกินไหลก็มีข้ออ้างเป็นร้อยวิธีที่จะไม่เรียกคนมาอยู่ดี