บทที่ 1826 นับรูปถ่าย

ต่งฉงโหย่วไม่ได้อยู่นาน มองจางฉางเหออีกแวบหนึ่งแล้วก็ไป เขาไม่ได้ออกจากสถานีตำรวจหน้าสถานีรถไฟ แต่ไปที่อาคารสำนักงานแถวที่สอง

นี่มาตามเช็ดก้นให้หน่วยสืบสวนคดีอาญาสินะ?

คดีที่หน่วยสืบสวนฟันธงว่าเป็นการฆ่าตัวตาย แต่สถานีตำรวจกลับสืบพบว่าเป็นการฆาตกรรม เรื่องนี้ถ้าแพร่งพรายออกไป ต่งฉงโหย่วในฐานะหัวหน้าหน่วยสืบสวนคงได้ขายหน้าแย่

เป็นหัวหน้าหน่วยสืบสวนนี่ก็ไม่ง่ายเลย เอะอะก็ต้องบากหน้าไปขอร้องคนอื่น

หลิวเกินไหลจู่ๆ ก็เริ่มเข้าใจขึ้นมานิดหน่อยว่าทำไมต่งฉงโหย่วถึงได้ดูถูกคนของสถานีตำรวจท้องที่ เขาเป็นคนชอบเอาชนะเกินไปนี่เอง