บทที่ 1852 การแข่งขันวิ่งข้ามรั้ว

หวังเลี่ยงพอเห็นแบบนั้น ก็อยากจะเลียนแบบบ้าง แต่ทำได้ไม่กี่ที เขาก็ต้องถอดใจ

บนตัวฉือเหวินปินมีไขมันหนาเตอะ ไม่กลัวการกระแทก แต่เขาทำแบบนั้นไม่ได้ พอชนรั้วไปได้ไม่กี่อันก็เจ็บจนต้องแยกเขี้ยว สุดท้ายเลยต้องกลับมากระโดดข้ามรั้วตามเดิม

แต่พอเคยล้มไปแล้วครั้งหนึ่ง เขาก็เกิดแผลในใจ พอเจอรั้วทีไรก็รู้สึกหวาดผวา ผลสุดท้ายก็เลยวิ่งเข้าเส้นชัยเป็นที่โหล่ตามระเบียบ

เพิ่งจะวิ่งเสร็จ ฉือเหวินปินก็เตรียมตัวจะกลับไปแข่งหมากรุกจีนต่อ แต่กลับถูกกรรมการเรียกเอาไว้ซะก่อน

พวกพี่น้องต่างก็คิดว่ากรรมการจะปรับเขาฟาวล์ แข่งวิ่งข้ามรั้วแท้ๆ แต่เขาไม่ยอมกระโดดข้ามเลยสักอัน จะไม่เรียกว่าฟาวล์ได้ยังไง?