บทที่ 1862 เบาะแสสายลับ

"เกิดอะไรขึ้น?" หัวหน้าหานเดินเข้าประตูมาก็ถามทันที

หลิวเกินไหลไม่พูดอะไร เบี่ยงตัวหลบ แล้วชี้ไปที่ลูกมือ

หัวหน้าหานมองแวบเดียวก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สีหน้ามืดครึ้มลงราวกับก้นหม้อทันที "เสี่ยวจ้าว ฉันดูแลนายดีพอแล้วใช่ไหม ถ้าฉันไม่พยักหน้า นายจะได้เข้ามาเป็นลูกมือเหรอ? นี่คือวิธีที่นายตอบแทนฉันใช่ไหม?"

"หัวหน้าครับ ไม่โทษผมนะ อาจารย์เป็นคนสั่งให้ผมทำทั้งหมดเลย" ลูกมือพยายามแก้ตัวอย่างสุดความสามารถ "เขาเป็นอาจารย์ของผม คำพูดของเขา ผมจะกล้าไม่ฟังได้ยังไงครับ?"

"แกอย่ามาพ่นน้ำลายใส่ร้ายคนอื่นนะ แกทำเรื่องขายหน้าแบบนี้ ฉันไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย" พ่อครัวจะไปยอมรับได้ยังไง หน้าแดงก่ำไปหมด