บทที่ 1864 เด็กหาย

เพิ่งกลับมาถึงห้องทำงาน ฉินจ้วงก็ถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อนิดๆ "เกินไหล ฟังจากที่ต้าเป่าเล่า เมื่อวานตอนพวกนายกินข้าวกัน ได้เบาะแสเรื่องสายลับมาด้วยเหรอ? คราวหน้าถ้ามีเรื่องแบบนี้อีก พาฉันไปด้วยสิ!"

ฉีต้าเป่านี่ทำไมปากสว่างนักนะ? กลับมาก็ป่าวประกาศไปทั่ว

"ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเราหรอก สายลับนั่นอยู่ในเขตรับผิดชอบของสถานีสาขาอื่น ไม่ถึงคิวพวกเราต้องไปจับหรอก ฉันเองก็ไม่ได้ทำอะไรเหมือนกันไม่ใช่หรือไง?" หลิวเกินไหลทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ของตัวเอง

"ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น ฉันหมายถึงเรื่องกินข้าวต่างหาก" ฉินจ้วงยิ่งทำเสียงตัดพ้อหนักกว่าเดิม "ฉันก็ได้อันดับมาไม่ใช่เหรอ? ฉันก็น่าจะมีส่วนร่วมด้วยสิ"

"นายหมายถึงเรื่องนี้เองหรอกเหรอ ไม่มีปัญหา คราวหน้าเดี๋ยวพาไปด้วย"