บทที่ 1867 การค้นพบครั้งสำคัญ

พอเข้าไปในห้องตรวจผู้ป่วยนอก หลี่ชุนผิงก็ยืนตัวตรงอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย สองมือประสานไว้ด้านหน้า แตกต่างจากท่าทางรีบร้อนลุกลี้ลุกลนตอนที่เดินมาลิบลับ

คนอย่างหลี่ชุนผิง หลิวเกินไหลมองแวบเดียวก็ทะลุปรุโปร่งแล้ว

เธออยากจะหว่านแหจับปลาให้ได้เยอะๆ ขอแค่เป็นผู้บริหาร เธอประจบหมด

น่าเสียดาย ที่จุดจบของคนประเภทนี้มักจะน่าเวทนาเสมอ

ประจบสอพลอแบบไม่มีจุดโฟกัส ผู้บริหารคนนี้ก็คิดว่าเธอเป็นคนของผู้บริหารคนโน้น ผู้บริหารคนโน้นก็คิดว่าเธอเป็นคนของผู้บริหารคนนี้ พอถึงเวลาสำคัญจริงๆ กลับไม่มีใครยอมช่วยเธอเลยสักคน