บทที่ 1902 นายเสพติดการเขียนรายงานหรือไง?

ดูงิ้วโรงใหญ่?

ไอ้เด็กนี่คิดจะทำอะไร?

จางเอ้อร์หวาไม่มีกะจิตกะใจจะมาตีความหมายของหลิวเกินไหล และไม่ได้พยายามเกลี้ยกล่อมเขาอีก ในสายตาของเขา หลิวเกินไหลก็แค่เด็กที่ถูกตามใจจนเสียคน ไม่เคยเจอเรื่องเจ็บตัว เลยไม่เกรงกลัวฟ้าดิน พูดไปก็เปลืองน้ำลายเปล่า

"รองผู้ชี้นำฉือ"

จางเอ้อร์หวาหันไปหาฉือเหวินปิน "เสี่ยวหลิวไม่รู้ความร้ายแรง แล้วคุณยังจะไม่รู้อีกเหรอ? คนที่นี่นิสัยดุร้ายป่าเถื่อน ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง พวกเราไปตีหัวหน้าทีมผลิตของพวกเขา แถมยังจับใส่กุญแจมือผูกติดต้นไม้เหมือนสัตว์แบบนั้น ถ้าคนในหมู่บ้านรู้เข้า คนเป็นสิบเป็นร้อยแห่กันมาเอาเรื่อง พวกเราจะรับมือไหวเหรอ? รองผู้ชี้นำฉือ เชื่อผมเถอะ รีบหนีกันก่อน! กลับไปหลบที่สถานีตำรวจก่อน ต่อให้คนหมู่บ้านหม่าเจียโกวจะกล้าแค่ไหน ก็ไม่กล้าไปบุกสถานีตำรวจหรอก พอพวกเราช่วยกันคุ้มกันคุณ แล้วขอให้หัวหน้าสถานีกับผู้ชี้นำออกหน้าเจรจา เรื่องนี้ก็แก้ได้แล้ว"