บทที่ 1930 ไม่ นายอยากรู้

เพิ่งจะเดินเข้าห้องทำงาน หลิวเกินไหลก็เหลือบมองนาฬิกาข้อมือโดยสัญชาตญาณ

เลยเวลาเริ่มออกลาดตระเวนตามปกติมาสิบนาทีแล้ว แต่คนในห้องทำงานกลับยังอยู่กันครบ ไม่มีใครหายไปไหนสักคน ตอนที่เขาเดินเข้าประตูมา ทุกคนต่างก็หันมามองเขาเป็นตาเดียว

นี่กำลังรอให้เขาเล่าขั้นตอนการไขคดีอยู่ใช่ไหม?

จะอยากรู้อยากเห็นกันเกินไปแล้วมั้ง!

ก็แค่สอบสวนจนคนร้ายสติแตกไปเองไม่ใช่หรือไง? เรื่องใหญ่อะไรกัน... อืม เรื่องนี้มันก็ดูแปลกประหลาดอยู่จริงๆ นั่นแหละ