บทที่ 1932 ทำไมถึงเห็นความหวังดีเป็นเรื่องร้ายไปได้ล่ะ

"ตั้งใจคัดลายมือให้ดีล่ะ วันนึงเขียนอย่างน้อยหนึ่งหน้ากระดาษ สุดสัปดาห์ฉันจะกลับมาตรวจ ถ้ากล้าทำส่งๆ ละก็ เตรียมตัวโดนฉันจัดการได้เลย!"

สือเหล่ยแค่นเสียงฮึดฮัด แล้วหมุนตัวเดินออกไป

หา?

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?

การบ้านในแต่ละวันจู่ๆ ก็เพิ่มมาอีกหนึ่งหน้ากระดาษอย่างงงๆ