บทที่ 1939 แรงบันดาลใจจากสือเหล่ย

กับสือถังจือ หลิวเกินไหลไม่เกรงใจอยู่แล้ว เขาหยิบถ้วยชาของอีกฝ่ายขึ้นมาดื่มทันที

พอดื่มเหล้าขาวเสร็จ ก็จะยิ่งรู้สึกกระหายน้ำง่ายขึ้น หลิวเกินไหลรวดเดียวดื่มชาไปค่อนถ้วย เพิ่งจะวางถ้วยชาลง ก็ได้ยินสือถังจือถามขึ้นว่า "แกไปเยี่ยมเพื่อนมาเหรอ? แผลเขาหายดีหรือยัง?"

"ออกจากโรงพยาบาลแล้วครับ พักฟื้นอยู่บ้าน แฟนของเพื่อนผมหลายคนเป็นหมอ มีสองคนเป็นหมอศัลยกรรมด้วย ช่วยได้เยอะเลยครับ"

"อย่าให้เขาดื่มเหล้าล่ะ แผลยังไม่หายสนิท ดื่มเหล้าไม่ได้นะ" สือถังจือกำชับ

นี่มันปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติหรือเปล่าเนี่ย? ดูท่าทาง เบื้องหลังคงมีเรื่องราวอะไรซ่อนอยู่แหงๆ