บทที่ 1956 ลูกผู้ชายมีน้ำตาไม่หลั่งรินง่ายๆ

ในที่สุด ก็เป็นหลี่เอินตงที่ดึงตัวหลี่เถี่ยเป่าซึ่งมีใบหน้าเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมเอาไว้

หลี่เถี่ยเป่าแยกเขี้ยวหอบหายใจแฮ่กๆ การกระหน่ำเตะอย่างเอาเป็นเอาตายเมื่อครู่ เฝิงคู่ไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่ตัวเขาเองกลับเหนื่อยหอบจนแทบขาดใจ

ดูท่าทางแล้ว หลายปีมานี้ไอ้หนูนี่คงจะเอาแต่โดนอัด ยังไม่เคยเรียนรู้วิธีอัดคนอื่นล่ะสิ

"เฝิงคู่ ครูเฝิง! ในที่สุดฉันก็จับแกได้แล้ว แกยังมีอะไรจะพูดอีกไหม?"

หลี่เอินตงนั่งยองๆ อยู่ตรงหน้าเฝิงคู่ น้ำเสียงสั่นเทา