บทที่ 1967 ทำไมถึงบังเอิญขนาดนี้เนี่ย?

"นายจอดรถไว้ตรงนั้นแหละ พวกเราเดินกันไปเถอะ!" สือเหล่ยชี้ไปที่ปากตรอกแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล

หลิวเกินไหลเหลือบมองแผนที่นำทาง แล้วพยักหน้าตกลง

ตลาดนกพิราบที่พวกเธอจะไปอยู่ห่างจากตรงนี้ไปอีกสามกิโลเมตร เดินแค่ไม่กี่สิบนาทีก็ถึงแล้ว ประเด็นสำคัญคือมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างคันเดียวนั่งเจ็ดคนไม่ได้ ยังไงก็ต้องมีคนเดิน ถ้างั้นก็เดินไปด้วยกันหมดนี่แหละ

ระหว่างทาง หลิวเกินไหลเดินตามเงียบๆ เหมือนลูกน้องตัวน้อย ไม่ได้พูดอะไรเลย

หนึ่งคือหัวข้อสนทนาของพวกผู้หญิง เขาแทรกไม่ขึ้น สองคือเขากำลังรับเคราะห์แทนสือเหล่ย ทำผิดก็ต้องทำตัวสงบเสงี่ยม