บทที่ 2009 กัดพวกแกให้ตาย

ยามยังจำหลิวเกินไหลได้ พอเขาไปถึงที่หมาย ก็ไม่ต้องลงทะเบียนอะไรเลย ยามเปิดประตูให้ผ่านเข้าไปได้ทันที

หลิวเกินไหลพาหลี่หลิงบุกตะลุยไปจนถึงหน้าประตูแผนกขาย

"นายเข้าไปดูหน่อยสิ" หลิวเกินไหลบุ้ยปากไปทางแผนกขาย

หลี่หลิงยังคงมืดแปดด้าน พอลงจากรถ เขาก็ไม่ได้เดินเข้าไปทันที แต่ถอดเสื้อโค้ทกันหนาวออกมาสะบัดอย่างแรง

เขาไม่ได้โง่ เขารู้ดีว่าเหาจากเสื้อโค้ทขาดๆ ของเป่าอี้เป๋มันไต่มาอยู่บนตัวเขาแล้ว สีหน้ารังเกียจพะอืดพะอมบนใบหน้านั้นไม่ต้องพูดถึงเลย