บทที่ 201: ซุนเป่าเกินทำงานได้เรื่อง

“เกินไหลกลับมาแล้ว อยู่ห่างๆ ข้าหน่อย บนตัวข้าสกปรก”

เมื่อเห็นหลิวเกินไหลเดินเข้ามาหาตัวเอง ผู้เฒ่าหวังก็ยิ้มจนรอยย่นบนใบหน้ามากองรวมกัน แต่มือที่เปรอะเปื้อนไปด้วยขี้หมูกลับหดไปข้างหลัง

หลิวเกินไหลใช้ริมฝีปากคาบบุหรี่มวนหนึ่ง จุดไฟ แล้วก็ยัดเข้าปากของผู้เฒ่าหวัง “พรุ่งนี้ตอนเย็นไม่ต้องทำกับข้าวแล้วนะ ข้าวเย็นวันสิ้นปีไปกินที่บ้านข้า”

“แกอุตส่าห์กลับมาเที่ยวหนึ่ง ก็ไปรวมตัวกับคนที่บ้านให้มากๆ เถอะ ข้าไม่ไปหรอก” ผู้เฒ่าหวังปฏิเสธ

“ถ้าท่านไม่ไป ข้าจะมัดท่านลากกลับบ้าน” หลิวเกินไหลชี้ไปข้างหลัง “ก็เหมือนกับหมูตัวนั้น”