บทที่ 2030 หลอกคนนี่ก็ไม่ง่ายเลยจริงๆ

ฟางโหย่วเหลียงยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน เดินไปตู้โดยสารไหนก็ตะโกนเสียงดังเตือนให้ผู้โดยสารดูแลสัมภาระของตัวเองให้ดี พอเจอคนที่ไม่ฟังที่เตือนก็อ้าปากด่าทันที

เสียงตะโกนนั้นวนเวียนอยู่ตรงเส้นแบ่งความแหบพร่า แต่คอของเขากลับไม่แหบเลยสักนิด

นี่แหละผลจากการฝึกลำคอ... เอ้ย! ฝึกฝนคนจากการทำงานระดับปฏิบัติการล่ะ!

จู่ๆ หลิวเกินไหลก็รู้สึกคิดถึงช่วงเวลาที่ต้องออกลาดตระเวนทุกวันในอดีตขึ้นมานิดๆ

เดินตามฟางโหย่วเหลียงไปครึ่งขบวนรถไฟ อารมณ์ของหลิวเกินไหลก็พลอยอินไปด้วย เขาเดินนำหน้าฟางโหย่วเหลียง แถมยังตะโกนเสียงดังกว่าเขาซะอีก