บทที่ 2041 ผมรับช่วงต่อเอง

ตอนที่เพิ่งออกจากค่ายทหารยังพอมีทางให้เดิน บนทางยังมีรอยเท้าอยู่ไม่น้อย หิมะหลายจุดถูกเหยียบจนแน่นแล้ว

ยิ่งเดินเข้าใกล้ชายแดน รอยเท้าบนทางก็ยิ่งน้อยลง และเส้นทางก็ยิ่งขรุขระขึ้นเรื่อยๆ

พอเหลือระยะทางอีกไม่กี่ลี้ก็จะถึงชายแดน พวกเขาก็เข้าสู่เขตภูเขาแล้ว ตอนนี้ฟ้ามืดสนิท รอบด้านเงียบสงัด ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาเลย

บนท้องฟ้าไร้แสงจันทร์ ในป่ามืดมิดไปหมด การอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มืดมิดเป็นเวลานาน ทำให้สายตาปรับตัวจนชินแล้ว จึงไม่เป็นอุปสรรคต่อการคลำทางในความมืดแต่อย่างใด

แถวนี้ไม่มีแม่น้ำ เส้นแบ่งเขตแดนใช้ภูเขาเป็นตัวกำหนด ซึ่งก็ไม่ได้ชัดเจนนัก หลิวเกินไหลไม่รู้เลยว่าเส้นแบ่งเขตแดนอยู่ตรงไหน