บทที่ 2045 ทำไมผมถึงไม่รู้สึกว่านั่นคือคำชมเลยล่ะ?

คนขับรถม้าคือผู้กองของกองทหารที่ประจำการอยู่ สนิทสนมกับหวังจ้านซานพอสมควร พอเพิ่งกระโดดลงจากรถ เขาก็พุ่งตรงดิ่งไปหาหมีสีน้ำตาลตัวนั้นทันที เดินวนรอบหมีสีน้ำตาลอยู่หลายรอบ รอยยิ้มที่มุมปากแทบจะกลั้นเอาไว้ไม่อยู่

"นี่เหล่าไป๋ ทำไมนายถึงได้ตะกละขนาดนี้เนี่ย? เป็นอะไรไป กินเนื้อหมูป่าจนเบื่อแล้ว อยากจะเปลี่ยนรสชาติบ้างหรือไง เนื้อหมีมันไม่อร่อยหรอกนะ" หวังจ้านซานพูดติดตลก

"นายจะไปรู้อะไร" ผู้กองไป๋เตะหมีสีน้ำตาลไปหนึ่งที "พวกเราเรียกพวกมันว่าอะไรนะ? ไม่ใช่พวกหมีขาวหรือไง? เราก็จะกินเนื้อหมีนี่แหละ ถ้านายเอาเนื้ออย่างอื่นกลับมา ฉันยังไม่สนเลย!"

โห มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? ทำไมผมถึงนึกไม่ถึงนะ

ไม่ว่าในยุคหลังความสัมพันธ์ระหว่างเรากับพวกนั้นจะเป็นยังไง แต่ตอนนี้ล้วนอยู่ในสถานะศัตรูกัน ถ้าเกิดสงครามขึ้นมาจริงๆ การได้กินเนื้อหมีสักคำก่อนเริ่มรบ ก็ถือเป็นฤกษ์งามยามดีจริงๆ นั่นแหละ