บทที่ 2051 ตัดสินใจไปแล้ว จะมาถามผมทำไมอีกล่ะ?

มื้อเหล้าวงนี้ สุดท้ายหลิวเกินไหลก็หนีไม่พ้นอยู่ดี อย่าเห็นว่าตอนเขานอนอยู่บนเตียงเตาจะตั้งใจแน่วแน่แค่ไหน แต่พอถึงเวลาขึ้นโต๊ะเหล้าจริงๆ มันก็เป็นคนละเรื่องกันเลย คนที่มานั่งกินข้าวเป็นเพื่อนหลิวเกินไหล นอกจากผู้ชี้นำแล้ว ก็ยังมีทหารหมวดสองที่ไปสอดแนมด้วยกันในคืนนั้นด้วย ทหารแต่ละคนดื่มเหล้ากันอย่างห้าวหาญ ดื่มหมดแก้วรวดเดียวไม่มีใครยอมใคร แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือคนพวกนี้เล่นสงครามผลัดกันชนแก้วกับเขา ดื่มไปดื่มมาจนถึงท้ายที่สุด หลิวเกินไหลก็ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองดื่มไปมากแค่ไหน เขาภาพตัดไปอย่างสมบูรณ์

กว่าเขาจะสร่างเมา ก็เป็นเช้าของวันถัดไปแล้ว และเขาก็ยังคงนอนอยู่ที่ลานบ้านข้างๆ กองบัญชาการกรม เมื่อคืนนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้างนะ? หลิวเกินไหลส่ายหัวที่ยังคงมึนงง พยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก นี่ผมเมาแล้วไม่ได้พูดอะไรไร้สาระออกไปใช่ไหมเนี่ย!

ก็คงไม่หรอกมั้ง โดยพื้นฐานแล้วผมไม่ใช่คนชอบโม้โอ้อวดอยู่แล้ว ถ้าเปลี่ยนเป็นฉินจ้วงเจ้านั่นล่ะก็ โม้เพลินจนอาจจะเผลอหลุดปากเรื่องมิติออกไปก็ได้ เหล้านี่มันเป็นอันตรายต่อคนจริงๆ คราวหลังจะดื่มเยอะขนาดนี้ไม่ได้แล้ว หลังจากล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ หลิวเกินไหลก็รู้สึกว่าตัวเองยังไม่ค่อยสร่างเท่าไหร่ จึงนั่งยองๆ ริมกำแพง คว้าหิมะมากำหนึ่ง ถูไปที่หน้าแรงๆ หลายๆ ที แล้วก็เอาไปลูบที่หลังคออีกสองสามครั้ง คราวนี้สร่างเมาขึ้นเยอะเลย

มีมิติให้โกงได้ แล้วทำไมถึงยังดื่มไปตั้งเยอะขนาดนั้นล่ะ? นั่นก็ต้องดูด้วยว่าดื่มกับใคร ถ้าดื่มกับทหารพวกนี้ แล้วเขาใช้มิติโกง มันก็ดูจะไม่ใช่ลูกผู้ชายเอาเสียเลย

ตอนที่เขาเดินมาที่กองบัญชาการกรมข้างๆ เพื่อหาอะไรกิน ทันทีที่ก้าวพ้นประตู เขากลับเห็นหวังจ้านซานเข้าอย่างจัง ตาฝาดไปเองหรือเปล่า? หรือว่ายังไม่สร่างเมา? หลิวเกินไหลกระพริบตาปริบๆ เพ่งมองดูอีกหลายๆ รอบ ก็พบว่าเป็นหวังจ้านซานจริงๆ