บทที่ 2075 ความจริงช่างแสนเรียบง่าย

"ดูสมองฉันสิ" ผู้กองสิงตบหน้าผากตัวเอง "โดนคดีบ้าๆ นี่ทำเอาหัวหมุน จนลืมเรื่องขอหมูป่าไปซะสนิทเลย ที่นายถามแบบนี้ คือเตรียมไว้หมดแล้วใช่ไหม ส่งมาได้ทุกเมื่อเลยใช่ไหม"

ผมพูดถึงเรื่องหมูป่าหรือไง คุณเอาแต่คิดจะกินเนื้อ ไม่คิดเรื่องอื่นบ้างเลยหรือไง ไอ้เห็นแก่กินเอ๊ย

"ผมไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้นสักหน่อย" หลิวเกินไหลชี้ไปทางห้องคุมขัง "สองคนนั้นเล่นพนันด้วยเงินไม่ใช่น้อยๆ ทั้งเสียบ้าน ทั้งเสียผู้หญิง คุณไม่อยากจะทลายบ่อนนั่น แล้วสร้างผลงานชิ้นโบแดง จะได้ฉลองปีใหม่อย่างสบายใจหน่อยเหรอ"

"นายพูดถึงเรื่องนี้เองหรอกเหรอ" ผู้กองสิงเดาะลิ้น "ก็ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยคิดนะ แต่ปัญหาก็คือ... เฮ้อ ถึงฉันไม่พูด นายก็รู้อยู่แก่ใจ"

ทำไมจะไม่พูดล่ะ เมื่อกี้คุณเพิ่งจะบอกเองว่าไม่ได้หัวแข็งดื้อดึงเท่าผม