บทที่ 2185 เส้นผมแย่งซีน

"ไม่ใช่ของที่นายเอาไปให้งั้นเหรอ" รัฐมนตรีฉินไม่ได้โง่ ฟังปราดเดียวก็เข้าใจความหมายแฝงของหลิวเกินไหลทันที

"ผมเอาของสามอย่างนี้ไปให้จริงครับ แต่ของที่ผมให้ไม่ใช่สามอย่างในรูปถ่ายนี่แน่นอน" หลิวเกินไหลสมองเริ่มสับสนไปหมด แต่เมื่อรัฐมนตรีฉินถาม เขาก็ต้องอธิบาย

"เรื่องเสบียง ผมเอาเสบียงส่วนตัวของผมทั้งเดือนไปให้ เพิ่งไปเบิกมาสดๆ ร้อนๆ เมื่อเช้าวานนี้เลย รองหัวหน้าสำนักงานเขตในพื้นที่ก็ไปเป็นเพื่อนผม เขาและเจ้าหน้าที่สถานีแจกจ่ายเสบียงต่างก็เป็นพยานได้ว่าสิ่งที่ผมเบิกออกมาคือเสบียงอาหาร ไม่ใช่เศษหญ้าพวกนี้ ส่วนขนมเปี๊ยะ ผมก็ไปซื้อมาจากร้านของรัฐ คัดมาเองกับมือทีละชิ้น ไม่มีทางที่จะมีขี้หนูเยอะแยะขนาดนี้แน่ ส่วนเงินสิบหยวนนั่น... ท่านรัฐมนตรีก็น่าจะรู้ดีว่าฐานะการเงินผมเป็นยังไง ผมจะมางกกับอีแค่เงินสิบหยวนเหรอครับ"

"ถ้าไม่ใช่ของที่นายเอาไปให้ เรื่องนี้ก็รับมือยากแล้วล่ะ" รัฐมนตรีฉินจุดบุหรี่ แล้วค่อยๆ นั่งลง "รูปถ่ายสามใบนี้ นักข่าวจากหนังสือพิมพ์เมืองหลวงเป็นคนเอามาส่งให้ บอกว่าเป็นของที่นายเอาไปมอบให้ครอบครัวผู้ยากไร้ เอาของพวกนี้ไปตบตาคนเพื่อสร้างชื่อเสียงจอมปลอมให้ตัวเอง พฤติกรรมแบบนี้ถือว่าเลวร้ายมาก ทางสำนักพิมพ์ต้องการจะจับนายมาเชือดไก่ให้ลิงดู และจะลงหนังสือพิมพ์เพื่อประณามเรื่องนี้"