บทที่ 221 เป็นเจ้าบ้านได้ไม่เลว

“แก... แกจะทำอะไร?” หลิวหลันฮวาถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

“เชิญเขากินกระดูกซี่โครงไง!” หลิวเกินไหลยกมุมปากขึ้น

“นั่นมันมีแต่กระดูก จะกินได้ยังไง?”

“กระดูกก็เป็นของที่เขากินเหลือ” มุมปากของหลิวเกินไหลยกสูงขึ้นไปอีก “ป้ารองไม่ได้บอกเหรอว่าเขายังเป็นเด็ก? ในเมื่อเป็นเด็กก็ต้องอยู่ในวัยกำลังโต อยู่ในวัยกำลังโตก็ต้องการสารอาหาร กินกระดูกพวกนี้เข้าไป ไม่แน่ว่าลูกชายป้าอาจจะตัวสูงพรวดพราดขึ้นมาก็ได้นะ!”

“เกินไหล เห็นแก่หน้าลุงเขยสักครั้งเถอะ ลุงจะขอโทษแทนเขาก็แล้วกัน เรื่องนี้ให้มันจบๆ ไปเถอะนะ!” โจวโหย่วขว้างเองก็เดินออกมาจากห้องนั้นแล้ว