บทที่ 225 ไม่ใช่แค่มี แต่ยังเป็นปัญหาใหญ่ด้วย

ผู้พันหม่าก็ดีใจมากเช่นกัน เขากำลังกังวลอยู่ว่าตอนเย็นจะเอาอะไรมาเลี้ยงรับรองข่งฝานจวินดี หลิวเกินไหลก็ส่งปลามาให้สองร้อยกว่าชั่งพอดี

ช่างเป็นฝนที่ตกต้องตามฤดูกาลโดยแท้

ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ แน่นอนว่าหลิวเกินไหลย่อมไม่โอ้อวดตัวเอง เขาเกาศีรษะ เผยให้เห็นท่าทีเขินอายที่สมกับวัยของเขา

“ผมก็แค่โชคดีหน่อยครับ”

“โชคดีก็ถือเป็นความสามารถอย่างหนึ่ง” ข่งฝานจวินยิ้ม “ได้ยินมาว่าครั้งที่แล้วเธอประลองฝีมือยิงปืนจนชนะเจ้าเด็กสือเหล่ยคนนั้นได้ เก่งไม่เบานี่ ฝีมือยิงปืนดีขนาดนี้ เกิดมาเพื่อเป็นทหารโดยแท้ อยากจะมาทำงานกับฉันที่นี่ไหมล่ะ?”