บทที่ 235 อ่านหนังสือการ์ตูนก็น่าจะนับว่าเป็นการเรียนเหมือนกันนะ?

“ไม่ถามแล้วจะไม่พูดรึไง?” สือเหล่ยเก็บถั่วลิสงกำนั้นใส่กระเป๋าเสื้อของตัวเองอีก

“นี่ผมก็แค่อยากจะเปิดโอกาสให้พี่ได้แสดงฝีมือไม่ใช่เหรอครับ?” หลิวเกินไหลยิ้มพลางหยิบขึ้นมาอีกเป็นกำที่สอง

“ฉันว่าแกน่ะขี้เกียจ”

คราวนี้ สือเหล่ยไม่ได้เก็บถั่วลิสงใส่กระเป๋าเสื้ออีกแล้ว แต่นางยื่นมือเข้าไปล้วงกระเป๋าของหลิวเกินไหลโดยตรง “ถั่วลิสงล่ะ? ทำไมไม่มีเหลือสักเม็ดเลย?”

มันอยู่ในมิติวิเศษของผมทั้งหมดน่ะสิ ท่านจะล้วงเจอถึงจะแปลก!