บทที่ 254 รู้กันหมดแล้ว

ขาของจางฟู่กุ้ยพิการ ต่อให้ได้เป็นตำรวจ ก็ไม่สามารถไปทำงานแนวหน้าได้—ตำรวจคนไหนจะไปจับคนร้ายทั้งที่เดินขากะเผลกๆ?

อธิบดีเผิงจัดให้เขาไปอยู่แผนกพลาธิการ ก็นับว่าเหมาะสมดี—คนเลี้ยงสัตว์ของกองการผลิตก็น่าจะนับว่าทำงานด้านพลาธิการได้กระมัง!

นี่คือการทำงานตรงสาย

พอได้เป็นตำรวจของเมืองซื่อผิง จางฟู่กุ้ยก็ได้กินข้าวหลวง ไม่ต้องพูดถึงว่าจะมีรายได้ที่มั่นคง ยังสามารถได้รับการจัดสรรบ้านให้อีกหนึ่งหลัง

นี่ยังไม่นับ เด็กสี่คนอย่างหลี่อู่, จางซิง, หม่าหง และซุนฉี ล้วนเป็นลูกกำพร้าของวีรชนผู้สละชีพ ตอนที่อยู่ในหมู่บ้านอาจจะไม่มีการดูแลเป็นพิเศษ แต่พอมาถึงเมืองซื่อผิงแล้ว ย่อมต้องแตกต่างออกไปแน่นอน