บทที่ 266 ไอ้เด็กเหลือขอ แกคิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะไม่สั่งสอนแกรึไง?

“คาดการณ์ผิดพลาด”

หลิวเกินไหลเสียใจอย่างสุดซึ้ง ถ้ารู้แต่แรกว่าจะมา “รถติด” แบบนี้ เขาก็คงจะไม่ทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยากแล้ว

ในตอนนั้นเขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นโจรที่เพิ่งจะปล้นธนาคารเสร็จตอนหกโมงเย็น อุตส่าห์ลงมือสำเร็จแล้ว แต่กลับมาติดอยู่บนถนนในช่วงเวลาเร่งด่วนตอนเย็น จะน่าเศร้าแค่ไหนก็น่าเศร้าได้เท่านั้น

กระแสผู้คนค่อยๆ เคลื่อนไปข้างหน้าทีละก้าว มาถึงตอนนี้ จะหนีก็ไม่ทันแล้ว หลิวเกินไหลได้แต่ต้องแข็งใจเดินตามกระแสผู้คนลงจากรถไป

ทันทีที่ลงจากรถ หลิวเกินไหลก็ปั้นหน้ายิ้มให้จินเม่า พูดขึ้นก่อนว่า “อาจารย์ครับ ที่นี่คนเยอะเกินไป มีอะไรเรากลับไปค่อยคุยกันได้ไหมครับ?”