บทที่ 302 ข้าเองก็กลายเป็นคนมีรสนิยมแล้วสินะ

ไม่ถึงสิบเอ็ดโมง หลิวเกินไหลก็มาถึงร้านฉวนจวี้เต๋อ

ร้านฉวนจวี้เต๋อในตอนนี้น่ะเป็นเพียงอาหารขึ้นชื่อของท้องถิ่น ยังไม่โด่งดังเท่ากับในยุคหลัง วันนี้ก็เป็นวันทำงาน แถมยังไม่ถึงเวลาอาหารเที่ยง ลูกค้าของร้านฉวนจวี้เต๋อจึงมีไม่มากนัก

หลิวเกินไหลมาถึงหน้าเคาน์เตอร์ ยังไม่ทันที่เขาจะเปิดปาก พนักงานเสิร์ฟหญิงที่กำลังหยิบผ้าขี้ริ้วเช็ดเคาน์เตอร์ไปเรื่อยเปื่อยก็ยื่นเมนูให้เขาแผ่นหนึ่ง เปลือกตาก็ยังคงปิดลงอยู่ ไม่ได้มองเขาเลย

หลิวเกินไหลไม่ได้ถือสาทัศนคติของพนักงานเสิร์ฟ เขามองดูเมนูอย่างละเอียดหนึ่งรอบ แล้วก็เริ่มสั่งอาหาร

“ขอเห็ดหอมผัดหน่อไม้จานหนึ่ง แล้วก็เป็ดย่างอีกสิบตัว แผ่นแป้งใบบัวสองเหลี่ยง เป็ดย่างแล่ตัวหนึ่ง กระดูกเป็ดเอาไปทำซุป ที่เหลืออีกเก้าตัวห่อทั้งหมดครับ”