บทที่ 329 ทุกท่วงท่าล้วนเป็นศาสตร์และศิลป์

ลูกสะใภ้กำลังให้นมลูกอยู่ ปากซอยก็มีคนสามคนเลี้ยวเข้ามา

จินเม่าเดินนำหน้า ข้างหลังตามมาด้วยชายวัยกลางคนสองคน

หลิวเกินไหลจ้องมองชายวัยกลางคนสองคนนั้นอย่างละเอียดสองสามแวบ หนึ่งในนั้นน่าจะแค่ดูแก่กว่าวัย อายุจริงคงจะไม่ถึงสามสิบ เขาควรจะเป็นหวังผิงลูกชายของย่าเหลย—ในมือของเขาถือผ้าอ้อมถุงใหญ่อยู่ แถมยังมีน้ำหยดลงมาอีกด้วย น่าจะซักมาจากห้องน้ำในสถานีรถไฟ

ชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่งดูแล้วอายุประมาณสี่สิบปี สวมหมวกคนงานใบหนึ่ง สวมชุดจงซานสีเทาทั้งตัว ที่เท้าเป็นรองเท้าบุฝ้ายสีดำ ทั้งตัวไม่มีรอยปะเลยแม้แต่รอยเดียว ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนที่ใช้ชีวิตได้ไม่เลว

หลิวเกินไหลสังเกตเห็นรายละเอียดอย่างหนึ่ง ที่หูของชายวัยกลางคนเหน็บดินสอไว้ครึ่งแท่ง เหลาจนแหลมเปี๊ยบ ขอบเรียบร้อยดีมาก ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนที่ทำงานคล่องแคล่ว