บทที่ 342 ผู้อำนวยการเหอเลี้ยงข้าว

“ผู้อำนวยการเหอครับ ท่านไม่แบ่งบ้านให้พี่รองของผมสักหลังเหรอครับ?” หลิวเกินไหลยกถ้วยเหล้าขึ้น ชูให้ผู้อำนวยการเหอ

“อยากจะแบ่งบ้านมันจะไปยากอะไร” หัวหน้าเหอยกถ้วยเหล้าขึ้น ดื่มรวดเดียวหมดอีกครั้ง “ฉันจะเสนอชื่อพี่รองของแกขึ้นไป ต่อคิวสักสิบปีแปดปี ก็น่าจะแบ่งได้หลังหนึ่ง”

ลมหายใจที่พ่นออกมานี่ ก็ใหญ่เกินไปแล้ว!

ตาขาวของหลิวเกินไหลแทบจะเหลือกขึ้นไปบนฟ้าแล้ว

เขานึกว่าจะง่ายจริงๆ เสียอีก!