บทที่ 352 พวกเราจะได้ไม่ติดหนี้บุญคุณใคร

“เจ้าหนูอย่างแกนี่คิดจะออกไปล่าสัตว์อีกแล้วเหรอ?” เฉินผิงอันมองความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของหลิวเกินไหลออกทะลุปรุโปร่ง “เรื่องนี้น่ะฉันตัดสินใจคนเดียวไม่ได้ แกคิดจะออกไปล่าสัตว์ ก็ต้องให้หัวหน้าสถานีโจวของพวกแกพยักหน้าก่อน”

“ท่านไปขอคนกับหัวหน้าสถานีของพวกเราก็พอแล้วไม่ใช่เหรอครับ?” หลิวเกินไหลยื่นบุหรี่รุ่นพิเศษให้เฉินผิงอันมวนหนึ่ง “ท่านจะไม่ช่วยเหรอครับ?”

“สถานีของพวกแกช่วงนี้ก็ยุ่งมากเหมือนกัน”

เฉินผิงอันมองบุหรี่รุ่นพิเศษแวบหนึ่ง ไม่ได้ถามอะไรเลย โน้มตัวเข้าไปจุดไฟจากไม้ขีดที่หลิวเกินไหลขีดให้ “ช่วงก่อนหน้านี้งานหลักคือการส่งผู้พลัดถิ่นกลับ งานอื่นๆ ก็สะสมไว้ไม่น้อยเลย จัดคนออกมาไม่ได้”

ยุ่งเหรอ?