บทที่ 375 ก็ใจเด็ดอยู่เหมือนกัน

“ไม่กินใช่ไหม? งั้นก็ดูไป”

หลิวเกินไหลไม่ตามใจเขา หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบผักปวยเล้งเคี้ยวคำโต

ผักปวยเล้งไม่ใช่ผัด แต่เป็นตุ๋น แค่น้ำแกงก็มีกว่าครึ่งกล่องข้าวแล้ว ก็ไม่มีเครื่องปรุงอะไร นอกจากเค็มหน่อยก็ไม่มีรสชาติอื่นแล้ว แต่ก็ชนะที่ความสดใหม่ ก็ไม่ได้กินยากเท่าไหร่

“พี่ครับ ผมหิว”

ในตอนนั้น เด็กผู้หญิงคนนั้นก็ตื่นขึ้นมา มองกล่องข้าวสองสามใบอย่างน่าสงสาร แล้วก็มองหลิวเกินไหลอย่างระมัดระวัง เห็นได้ชัดว่าอยากจะกิน แต่ก็ไม่กล้า