บทที่ 377 บะหมี่ดาบตัด

รถจี๊ปขับไปสิบกว่านาทีก็มาถึงลานบ้านพักของกรมเหมืองแร่

เถียนฟางเฉิงเป็นผู้อำนวยการเหมือง ในกรมเหมืองแร่หยุนจงทั้งหมดก็นับว่าเป็นข้าราชการระดับสูง บ้านของเขาก็เป็นลานบ้านเล็กๆ แบบส่วนตัว

หญิงชราอายุหกสิบกว่าคนหนึ่งผูกผ้ากันเปื้อนไว้ที่เอว ยืนอยู่ที่หน้าประตูลานบ้านเล็กๆ รูปร่างผอมเล็ก สองตาแดงก่ำ เช็ดน้ำตาเป็นครั้งคราว ใต้ผมขาวเทาที่ถูกลมพัดปลิวคือใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่น

“คุณย่า!”

รถเพิ่งจะจอดสนิท เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ชื่อเถียนเสี่ยวเหมยก็กระโดดลงจากรถ พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของหญิงชรา ร้องไห้ได้น่าสงสารอย่างยิ่ง