บทที่ 389 เขาคิดมากเกินไป

“เหอะๆ...” สือถังจือยิ้มเล็กน้อย หยิบบุหรี่ออกมามวนหนึ่ง “ทำไมถึงเป็นของที่ส่งมาให้ฉัน?”

“ไม่ใช่ของที่ส่งมาให้ท่านหรอกครับ คนเขาเป็นถึงผู้อำนวยการเหมืองใหญ่ขนาดนั้น จะมาเกรงใจกับตำรวจตัวเล็กๆ อย่างผมทำไม?” หลิวเกินไหลจุดบุหรี่ให้สือถังจือ

“สามารถคิดถึงชั้นนี้ได้ ก็แสดงว่าแกใช้สมองแล้ว” สือถังจือสูบบุหรี่ไปอึกหนึ่ง “แกก็ลองเล่ามาสิว่าทำไมเขาถึงส่งของพวกนี้มาให้ฉัน?”

“ก็เพื่อเป็นบันไดไปสู่ความสำเร็จ คิดจะมาสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับท่าน” หลิวเกินไหลพูดการคาดเดาของเขาออกมา “เขาไม่ใช่ว่าคิดจะเอาลูกชายของเขามาที่เมืองสี่จิ่วใช่ไหมครับ?”

“ไม่ได้ซับซ้อนขนาดที่แกคิดหรอก” สือถังจือโบกมือ “เขาที่ส่งของพวกนี้มาให้ฉันก็เป็นเพียงมารยาททางสังคมปกติ รู้ว่าแกเป็นลูกบุญธรรมของฉัน เขาถ้าหากไม่มีการแสดงออกอะไรเลย งั้นเขาที่เป็นผู้อำนวยการเหมืองก็เป็นมาเปล่าๆ แล้ว”