บทที่ 404 แน่จริงก็อย่าหนีสิ

“มองฉันทำไม?” หลิวเกินไหลแสร้งทำเป็นโง่ “เรื่องนี้ต้องไปถามน้องสี่”

หลวี่เหลียงกับหวังเลี่ยงหันหน้าไปอีกทางหนึ่ง สองคนแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

“ฉันไม่เคยเห็นรถคันนั้น” กัวฉุนเป่าไม่ได้คิดมาก “อาจจะเป็นญาติของใครสักคนในลานบ้านมาเยี่ยมล่ะมั้ง!”

“ส่วนใหญ่ก็คงจะเป็นแบบนั้นแหละ บ้านไหนจะไม่มีญาติรวยๆ บ้าง” หลี่ฝูจื้อพยักหน้า

สองคนประสานเสียงกัน ก็ถือว่าทำให้หัวข้อนี้ผ่านไป