บทที่ 417 ภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของนักโทษ

หลิวเกินไหลก็หาห้องพักเวรเจออย่างรวดเร็ว

ห้องพักเวรเล็กมาก มีเพียงสามห้าตารางเมตร โต๊ะตัวหนึ่งเตียงตัวหนึ่งก็เติมเต็มกว่าครึ่งห้องแล้ว

จินเม่ากำลังนอนแผ่หลาอยู่ อ้าปาก นอนกรนดังสนั่นหวั่นไหว

มิน่าเล่าภรรยาอาจารย์ถึงได้เข้าเวรกลางคืนตลอด เสียงกรนนี้น่ะใครจะทนได้?

หลิวเกินไหลอ้อมโต๊ะไป มาถึงข้างเตียง ผลักจินเม่าทีหนึ่ง เสียงกรนของจินเม่าก็แค่ขาดไปสักหน่อย ขยับปากสองสามที ก็หลับต่อ