บทที่ 440 อาจารย์สุขุมจริงๆ!

จินเม่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เรื่องนี้พวกเราจัดการโดยตรงไม่ได้ ต้องไปถามความเห็นของพี่ชายของเขาก่อน เกินไหล แกไปที่ลานหน้าสถานีเที่ยวหนึ่ง พาหนิงเป่าอี้กลับมา”

“ครับ” หลิวเกินไหลตอบรับหนึ่งคำ หันหลังกลับเดินจากไป

สามารถสั่งเขาแบบนี้ได้ จินเม่าก็คิดออกแล้วว่าพี่ชายของเขาก็คือเป่าอี้ขาเป๋

ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากลานหน้าสถานีเท่าไหร่ หลิวเกินไหลสิบกว่านาทีก็ถึงแล้ว เขาไปยังสถานีตำรวจก่อนหนึ่งเที่ยว ขับรถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างไปยังหน้าแผงซ่อมรองเท้าของเป่าอี้ขาเป๋

“ขึ้นมาสิ ฉันจะพาแกกลับบ้าน”