บทที่ 460 ปลื้มใจอย่างยิ่ง

“เรื่องรบกันมีอะไรน่าเล่า?” แต่จินเม่ากลับไม่อยากจะพูด
ขณะที่หลิวเกินไหลกำลังครุ่นคิดอยู่ว่าจะทำให้จินเม่าเล่าได้อย่างไร ลูกสาวที่นั่งอยู่ในอ้อมแขนของท่านก็พลันเงยหน้าขึ้น “พ่อคะ หนูอยากจะฟังเรื่องรบกัน”

เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ดูแล้วอายุหกเจ็ดขวบ น่าจะยังไม่เข้าเรียน
“หนานหนานอยากจะฟัง พ่อก็จะเล่าให้แกฟัง” น้ำเสียงของจินเม่าก็พลันเปลี่ยนไป “ตอนนั้น ตอนที่รบกันที่คาบสมุทรเกาหลี พวกฝรั่งน่ะร้ายกาจมาก...”

ไม่ใช่ใช่ไหม!
ความแตกต่างระหว่างลูกศิษย์กับลูกสาวทำไมถึงได้ใหญ่ขนาดนี้!
อาจารย์ท่านผู้เคร่งขรึมกลับกลายเป็นทาสลูกสาวเหมือนกัน!

มุมปากของหลิวเกินไหลแทบจะเบ้ไปถึงหูแล้ว
มองสำรวจลูกสาวของอาจารย์อย่างละเอียดสองสามแวบ ยิ่งดูยิ่งรู้สึกว่านางหน้าตาเหมือนภรรยาอาจารย์ แล้วก็มองดูลูกชายตัวเล็กๆ อายุสามสี่ขวบของอาจารย์อีก พบว่าเขาหน้าตาเหมือนอาจารย์มากกว่า

รักลูกสาวมากกว่ารักลูกชาย ความรู้สึกที่อาจารย์มีต่อภรรยาอาจารย์น่ะลึกซึ้งจริงๆ